Quero durmir coa música da choiva
sempre
pero o vento e os fantasmas fan
demasiado ruído.
Quero poñer ese vestido rosa
e mollarme co aire.
Abrir moito os brazos
e gritar
cuspindo ás nubes a auga que me enche.
Quero afogar
e espertar na beira
de algo.
Quiero dormir con la música de la lluvia
siempre
pero el viento y los fantasmas hacen
demasiado ruído.
Quiero ponerme ese vestido rosa
y mojarme con el aire.
Abrir mucho los brazos
y gritar
escupiendo a las nubes el agua que me llena.
Quiero ahogar
y despertar en la vera
de algo.
Amor fuxidío
pensamentos furtivos
sorrisos fugaces
encontros fantásticos
que sempre quedan no desexo de querer ser
o meu horizonte encolle
pero magnifícase
a cada paso
que non dou
Amor fugitivo
pensamientos furtivos
sonrisas fugaces
encuentros fantásticos
que siempre quedan en el deseo de querer ser
mi horizonte encoge
pero se magnifica
a cada paso
que no doy
Viaxo soa, pero non me importa, porque sei o camiño.
Pero si que me importa, porque penso en ti. E penso que non quero pensar…
Ríndome. Vólvome submisa.
Hoxe quero pasar polo teu lado e recenderte. Pero non vou pasar, porque non nos imos ver. Nunca nos vemos.
Hoxe quero que me abraces coma onte. Pero non me vas abrazar, porque non nos imos ver. Nunca nos vemos.
Hoxe quero tocarche a cara e mirarte aos ollos. Pero non te vou tocar, non te vou mirar, porque non nos imos ver. Nunca nos vemos.
Porque nada existe.
Ti non es…
Eu non son…
Negamos a conxugación
como negamos as nosas miradas.
Por iso viaxo soa e quero pensar que non me importa, aínda que teña que volver a negar a conxugación.
Viajo sola, pero no me importa, porque me sé el camino.
Pero sí me importa, porque pienso en ti. Y pienso que no quiero pensar…
Me rindo. Me vuelvo sumisa.
Hoy quiero pasar por tu lado y olerte. Pero no voy a pasra, porque no nos vamos a ver, nunca nos vemos.
Hoy quiero que me abraces como ayer. Pero no me vas a abrazar, porque no nos vamos a ver. Nunca nos vemos.
Porque nada existe.
Tú no eres…
Yo no soy…
Negamos la conjugación
como negamos nuestras miradas.
Por eso viajo sola y quiero pensar que no me importa, aunque tenga que volver a negar la conjugación.
No segundo anterior á morte
untamos de esperanza o leito.
Na agonía da desesperación
camiñamos cara calquera luz.
Andar sen sentido.
Mirar o baleiro.
Iluminacións lonxincuas
restitúen unha falta persoal, infundada.
Estreitamos a corredoira
sempre nós, voluntariosos,
agardando correspondencias:
tristes vontades optimizadas no absurdo.
Rañamos as paredes.
Aparcamos na tolemia.
Seguimos e perseguimos o anterior.
En el segundo anterior a la muerte
untamos de esperanza el lecho.
En la agonía de la desesperación
caminamos cara cualquier luz.
Andar sin sentido.
Mirar el vacío.
Iluminaciones longincuas
restitúen una falta personal, infundada.
Estrechamos las veredas
siempre nosotros, voluntariosos,
esperando correspondencias:
tristes voluntades optimizadas en el absurdo.
Rascamos las paredes.
Aparcamos en la locura.
Seguimos y perseguimos lo anterior.
Son 4 poemas que me publicaron en una revista de artes que se llevaba a cabo en Galicia hace años ya… se llamaba “O ollo público”. Estos poemas están en el número 23, correspondiente al período de junio a septiembre de 2008.
Decir que estos poemas, ya dicho del 2008, representan una época oscura —depresiva (¿por qué no decirlo?)— de mi vida. Tal vez sobra mencionarlo porque se palpa en las palabras sobremanera, pero bueno… ahí queda más o menos plasmada la época justo previa a mi primer brote psicótico, todo sea dicho de paso.
